Sen Gitme Şiiri - Yaren Atalar

Şehrin bütün ışıkları üstüme sönsün
ama bu bir kararma olmasın sadece,
her ampul içindeki filamentiyle birlikte hatıralarımı kessin,
ışık değil, geçmişim çekilsin prizlerden,
ve karanlık
beni ilk defa bana doğru aydınlatsın.

Trafik ters aksın
ama yollar sadece yön değiştirmesin,
beni reddetsin,
adımlarım bastığı yerden geri itilsin,
asfalt beni taşımayı bıraksın da
ben kendi ağırlığımın altında ezileyim.

Levhalar yalan söylesin,
“çıkış” dediği yer uçurum olsun,
“dur” dediği yerde kalbim koşsun sana doğru,
ben her yanlışta biraz daha sana varayım
ama hiçbir varışta seni bulamayacak kadar dağılmış olayım.

Zaman kendine kıysın,
saatler damarlarımda geri akarken pıhtılaşsın,
akrep yelkovanı boğarken
ben arada sıkışayım,
bir saniye
ömür kadar uzasın

Ben seni yazayım
ama kelimeler kendini inkâr etsin,
harfler birbirini boğazlasın,
“sen” dediğim her yerde
dilim kendini kesip sussun.

Çünkü sen,
anlatılabilen bir şey değilsin artık;
sen, anlatmaya çalışan her şeyi yok eden bir boşluksun.

Gökyüzü yere düşsün
ama düşerken beni de alsın altına,
bulutlar boğazıma dolansın,
nefes almak
senin yokluğunu solumaya dönüşsün.

Deniz yukarı aksın,
dalgalar göğe çarptıkça parçalanıp geri düşsün,
ama hiçbir kırılış
benim içimdeki seni eksiltemesin.

Gece uzasın
öyle uzasın ki sabah doğmayı unutsun,
güneş korksun benden,
çünkü içimdeki karanlık
ışığın taşıyamayacağı kadar ağırlaşsın.

Ben çoğalayım
ama her çoğalan ben
bir diğerimi inkâr etsin,
bir yanım seni beklerken
diğer yanım seni çoktan gömmüş olsun içimde.

Ve ben
kendi içimde ikiye bölünmüş bir cenaze gibi
hem yaşayan
hem gömülen olayım.

Şehrin bütün sesleri tersine dönsün,
çığlıklar içime aksın,
suskunluklar kulaklarımı yırtsın,
ben kendi içimde yankılanayım
ama hiçbir yankı bana geri dönmesin.

Çünkü ben artık
kendi sesime bile yabancıyım
sen gideli beri
ben, kendimden çıkarılmış bir anlamım.

Her şey bozulsun,
gerçeklik kendini inkâr etsin,
mantık bir köprüden atlayıp intihar etsin
ben bu kaosun ortasında
tek bir şey isteyeyim
sen gitme.

Ama işte
bütün bu tersliklerin içinde
en büyük felaket şu ki

Sen hiç gitmedin ulan gitmedin

Ben,
seni var sanarak
yokluğuna âşık oldum.
Gitme ,gitme tamam mi ? Gitme