Sen Giderken Şiiri - Cevher Dudayev

Sevgim iki hece,

Saymakla biter ama yorar adamı.
Nefesin kesilir, dilin kurur;
Seni sevmekten kaldıramıyorum kafamı.

Henüz çiçeklerin yüzü düşmedi yere,
Sen neden düştün hayallerime?
Ben alışık değilim bu hallerine,
Giderken beni de alaydın ya yanına.

Güllerim solar, bahçem kurur yokluğunda;
Ellerim arkamda, gözlerim yolda,
Yine umutluyum.
Sen geleceksin ya,
Ben bugün bir başka benim.
Ben bugün yüce bir komutan, örnek bir şahsiyetim.

Her yere yazmak geliyor içimden sevdamı,
Anlatmadım kimseye. Bir bilseler sendeki endamı;
Gökyüzünde yağmur olup gelirler,
Benliği kurutan rüzgâr olup gelirler.
İstanbul’un fethinden, yıkılmış Çin Seddi’nden,
Onca kalabalığın içinden tanırım seni.
Tanırım seni güzel huyundan, ince edandan;
Binlerce kişi arasından
Tanırım seni… İnci gözlerinden.

Sahi, nerede kaldım ben?
Nerede tıkandım?
Oysaki rüzgâr ya bu,
Uçup gelecektim,
"Sevgilim" diyecektim,
Ellerinden öpecektim.
Sahip çıkamadım hatırana.
Ne kadar da üzüntülüyüm, ne kadar mahzunum.
Giderken beni de alaydın ya yanına.

Saatim durmuş galiba;
Sanırım istifa etmiş artık ya gün doğumuna
Ya da dayanamıyor artık mehtaba.
Bilmiyorum, belki de küsmüştür güzelim saat saatçiye;
"Neden verdin beni, neden bıraktın?" diye.
Ağzımda bir mısra, söyler dururum:
Ben bir yaş yemişim; ancak senin güneş olduğun yerde kururum.
Giderken beni de alaydın ya yanına.

Biliyorum, homurtular çıkıyor ordularımdan;
Dedim ya bir komutanım, kaçamıyorum korkularımdan.
Zerre zerre alsalar, birleştirseler bir cam fanusta,
Emin ol sen çıkarsın.
Benden bir sen çıkar kaybolsam okyanusta.
Giderken beni de alaydın ya yanına.

Şimdi ben ne mi yapmaktayım?
Sormuşsun ya mektubunda:
Elimde bir kalem, küçük bir beyaz kağıt,
Gözlerim dolar, sesim zaten garip bir yolcu…
Yazmaktayım yine bir şiir, güya bu da sonuncu.
Bazen de kapıda beklerim, sağ olsun destekçim oldu köşedeki mumcu.
Giderken beni de alaydın ya yanına.