Sen Giderken Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Sen giderken yağmur damlalarının kapılara vurup çıkardığı seslerin yalnızlığını duydun mu hiç?
Batan günün şafağında bir umut ışığı aradın mı hiç?
O yine de gitmez deyip ya giderse diye elleri dudaklarında hıçkıra hıçkıra ağladın mı hiç?
Ya seve seve gitmek zorunda kaldın mı hiç?

Aşk işte böyle bir şey; eksildim sanarken çoğaltıyor.
Çoğalırken eksiltiyor.
Ne tam olabiliyorsun ne de yarım kalıyorsun.
Beni seve seve gittiğin gün öğrendim.

İnsan giderken ardında kırık bir kalp,
Yaşlı bir göz ve yarım bir kalp bırakınca anlıyormuş aslında hiç gidemediğini.
Evet, sen gittin.
Ama ruhun kaldı.
Aklın kaldı.
Sevgin kaldı.
Sen ise boş bir kabuk olarak yaşamak zorunda kaldın.

Şimdi serseler önüme dünyaları,
Altın varaklı ipek tüllü yorganlarda yatırsalar,
Prensesler gibi karşılasalar, senin boşluğunu kim doldurabilir?
Kim yüreğime yeniden "at" diyebilir?
Ya yüreğim kimi tekrar dinler?
Kapıyı çekip çıkınca her şey son bulacak sanırsın ya,
Yıllar sonra bile o kapıya dokunsan, aynı yara aynı yerden kanamaz mı sanıyorsun?

Bir yara var ki yüreğimde,
Yüreğimi söksem avuçlarımda yine kanar.
Bu aşk yarası,
İlacı yok,
Dermanı yok.
Bir çift göze esir olmak varsa kaderinde, artık çıkışında yok.
Hani kararlısın ya gitmeye, kararlısın ya bitmeye.
Peki, gidebilecek misin?
Ellerin hala ellerimi bırakmazken,
Gidebilecek misin?

Adına sevgi de,
Aşk de,
Sevda de,
Hatta ızdırap de.
Ama adımın yanında hep adın olsun diyebilecek misin?

Gemi batınca ilk fareler terk edermiş ya gemiyi?
Yüreğim battı mı ki arkana bile bakmadan çekip gidiyorsun?
Hadi git,
Ama unutma bu gidişin bir dönüşü olmayacak.
Ben, ellerin,sevdan ise yüreğimin olmaya devam edecek.
Şimdi tekrar düşün,
Bittik mi?
01.07.2026 23:03