Sen Benim Şiirim Şiiri - Serpil Koçar

Sen Benim Şiirim

Sen benim şiirim oldun,
Ben senin şairin…
Gözlerine, dudaklarına,
O sıcacık ellerine işledim dizeleri.
Her mısra bir nefes,
Her kelime seni anlatıyor.

Özlem sardıkça dizlerim titriyor,
Anlatmaya yetmedi sessizliğim,
Yine de seni yazmaya devam ettim.
Senin gülüşün bir kıvılcım,
Benim kelimelerim onun ateşi…

Sen benim şiirim,
Ben senin şairin oldum,
Ve her harfimde biraz sen, biraz biz kaldı.

Yüreğimde saklı kalan tüm sessizlikler,
Senin varlığınla konuşuyor,
Ve ben,
Seni kelimelerle sevmeye devam ediyorum…

Bir bakışın yetiyor bazen,
Bir susuşun bile cümle oluyor bana,
Adını anmadan çağırıyorum seni,
Kalbim ezberlemiş yolunu,
Sesini duymasa da tanıyor.

Zaman akıp giderken bizden,
Her anı dizelerle durduruyorum,
Gitme demiyorum, kal da demiyorum,
Sadece yazıyorum usulca seni,
Çünkü en çok orada varsın.

Yağmur düşüyor gecenin ortasına,
Ben yine sana sığınıyorum,
Islanmış dualarımda adın,
Bir umut gibi duruyor satır aralarında.

Ben seni bekliyorum,
Sessizce…
Gelirsin diye,
Gelirken yolunu kaybetmeyesin diye
Işığını açık bırakıyorum kalbimde.

Sen benim şiirim oldun,
Ben senin şairin…
Ben seni hiç gitmeyecekmişsin gibi sevdim,
Bize döneceğini bilerek bekledim.