24.12.2003 Ankara/Altındağ
Sen benim hiçliğimin mestûr u menkûr serâbısın,
Nâmın var amma vücûdun gûyâ efsûnlu bir hayâl-i nâbısın.
Varlığın adem ile hemhâl, yokluğun vücûda şebîh,
Her iki hâl içinde de muallakta bir hicrânısın.
Sükûtun gürler içimde zelzele-i rûz-ı mahşer gibi,
Bir kelâm etsen yine lâfzen değil, mânâca harâbısın.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta