Sen - Şiiri - Can Elıf

Sen gibi rüyadayım...
Sen gibi geceyim...
Sen gibi günler anlamını sende buluyor.
Sen gibi aşım, ekmeğim, suyum; sen gibi...

Sen gibi özlem dolu gecelerde,
kirpiklerine takılıp kalıyor düşlerim.
Nefessiz kalıp uykuya dalarsam,
çünkü nefes aldığım sensin.

Peki neredesin?
Sen gibi eksikliğini hissediyorum hep...
Peki neden ruhum,
her köşesinde "sen de" diye dolaşıyor?
Peki neden hissiyatım,
sessiz bir telepati gibi sana varıyor?

Kalbine ince bir iz olup
selam olsun bütün dualarım.
Esen denizde yüzüne değen
ılık bir meltem ferahlığında uğrasın özlemim.
Geceleri, geceleri
uykuna usulca yoldaş olsun.

Ben senden çekilirsem,
yaşarken aldığım nefes
benden de çekilir sanki.
Çünkü uzaklık,
yalnızca yolların değil,
kalbin sustuğu yerin adıdır.

Özlemek,
adını anmadan seni yaşamaktır biraz;
her kalabalıkta eksik kalan tek sesi aramak,
her sabahı gözlerinin ışığına hasret karşılamaktır.

Ve bil ki,
özlem bazen kavuşmaktan da derindir.
Çünkü seni bekleyen yüreğim,
her çarpışında adını fısıldıyor sessizce.
Gökyüzüne bıraktığım her dua,
yıldızların arasından sana ulaşsın diye.

Eğer bir gece ay pencerene usulca dokunursa,
bil ki ben yine seni düşünmüşümdür.
Eğer rüzgâr saçlarına sevgiyle değerse,
orada sessizce bıraktığım hasret vardır.

Ben seni beklemiyorum sadece;
özlemimi de seninle büyütüyorum.
Çünkü bazı sevgiler kavuşmakla değil,
özlemeyi hiç bırakmamakla güzelleşir.