Sen Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

SEN
Fevzi Emir Yılmaz

Nasıl zor anlatmak seni, bir bilsen.
Lâl olur kalırım, görsem yüzünü.
Usulca seslenip adımı desen;
Çözülür dilerim, duysam sözünü.

Bir tebessüm kadar sıcak ellerin;
Uzanıp dokunsam, alev alırım.
Kıskandığı tek güzelsin güllerin,
Yakar gülistânı, sende kalırım.

Büyülüyor her göreni bakışın;
Sihirli mi o süzülen gözlerin?
Hırçın bir ırmağa benzer akışın;
Taşar bendi, ovaların düzlerin?

Şiir gibi düşer her söz dilinden,
Dinleyen mest olur, cezbeye gelir.
Nasip alır sevenler ikliminden,
Sığmaz yeryüzüne, arşa yükselir.

Öyle kuşattın ki her bir zerremi;
Tepeden tırnağa senle doluyum.
Şu ketum kalbimin sensin mahremi;
Âşikâre gelmez, sırrın kuluyum.

Derin bir acıdır bende yokluğun;
Buz bağlamış kalbin suçlusu sensin.
Cezası ağırdır bu soğukluğun;
Mahşere kalmasın, şimdi ödensin.

Ben çağırsam, sen gelsen naz etmeden,
Diz dize verip otursak olmaz mı?
Ecel tatlı canı alıp gitmeden,
İki gönül birbirini bulmaz mı?

Sen gelirsen çiçek açar sol yanım,
Karakışlara dönerim sevmezsen,
Vuslata erince durulur kanım,
Gözümde kalır murâdım gelmezsen.