Yokluğunun kaçıncı gecesi, sayamadım..
Sol yanımda bir sızı ile sarıldı elim yine kaleme.
Tükenmeyen lügatsın içimde,
Bitmeyen kalem..
Sensiz duyuyorum yine seherin ezan sesini!
Susuyorum, susturuyorum şiirleri.
Mevla ve sen diye başlıyorum..
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




gece küsmüş,ay üzgün, görünmüyor yıldızlar,son gözyaşıda aktı satırlarıma.......sensizlik sessizliği çok güzel yüreğinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta