Sema Zincir Kanmış Şiirleri - Şair Sema ...

seni...

buruk ama mutlulukla anımsadım bir an,
yalnızlık duygusu sardı heryanımı...

gittin

Ruhum öyle delik deşik,
Öyle zor ki tamiri...
Yalnızlıktı belki
Zavallı kalbimin özlediği...

Aşkı ellerime sunacaktı

bir gün gelip düşün ayakları
yürümeye başlayacak gerçeğin yollarında
kanat çırparcasına...

o gün;

aylardan Temmuz
mevsimlerden yaz...
susmadı yüreğimde acıyla tınlayan saz.

gitme!

soldu gülleri yine
biteviye kanayan yüreğinde...
ezik bir gül gibiydi çığlıkları da,
dikenleri gül eyledi Zeynebim.

bir büyük boşlukta bozuldu büyü,

sığırcıkların ilk yaz sevincinden topladığı,
akşamın ılık bir yorgan gibi örten,
sabahı bir tül gibi aralayan yumuşak
ve sessiz gülüşünü,

gülünce dudaklarının arasından

Bir avuç sıcaklık vardı gökyüzünde,
Güneş yine bütün gün ortalığı kavurdu...
Sanki cehennem fışkırıyordu her yerden! ..

Gün batımında..
Güneşin gözleri al akşama boyandı.

Duyuyor musun
Sevgimizin gücünü yüreğinde?
Yaşamı nasıl da yeniden şekillendiriyor!
Ta ki, dizelerde resmettiğim
Renklerin türküsüne kadar..

sevgilim...

sen ancak
kutuplar kadar sıcak,

güneş kadar soğuksun!

o saatte seninle olacağım
gökyüzüne bakarak
orada kuracağım otağımızı
heyecanlı bir tutkunun
ayak sesleri ilerliyor
içimizde ve dışımızda habire...