Selman-ı Farisi Şiiri - Afşin Dualı

"Ateşperestlikten İslam'ın sancağına, uzak diyarlardan Medine’nin bağrına koşan, Efendimiz'in 'Selman bizdendir, Ehl-i Beyt’tendir' dediği o büyük arayışın ve hikmetin sembolü: Selman-ı Farisi"

"İran’ın ateşlerinden Medine’nin nuruna uzanan bir yol...
Kilise köşelerinden köle pazarlarına, hakikatin peşinde geçen bir ömür.
Sonunda buldu aradığını, o nurlu simayı...
Efendimiz buyurdu ki: 'Selman bizdendir, Ehl-i Beyt’tendir!'
Hendek kazılırken bir deha, Medine kuşatılırken sarsılmaz bir kale...
Arayışın ve sadakatin adı: Selman-ı Farisi!"

İsfahan’dan çıktı, yollar yordu Onu,
Hakikat aşkıydı ömrünün tek sonu.
Zincirler vurdular, köle dediler,
O nurlu yüzü görünce sustu dertler.
Hendek'te bir fikir, orduları durduran,
Küfrün oyununu zekasıyla kıran.
Ateşten kaçıp nura sığındı,
İslam’ın bağrında bir koca dağıydı.

Ey Selman-ı Farisi! Ehl-i Beyt’in gülü,
Hakikat yolunun sönmeyen bülbülü.
"Selman bizdendir" dedi o yüce Nebi,
Sensin bu büyük müjdenin sahibi.
Ya Selman! Ya Eba Abdillah!
Yoluna kurban olsun cümle canlar, ya Allah!

Medyen valisiyken bile sadeydi özü,
Hakk’ın rızasından başka görmedi gözü.
Hasır dokuyan eller, devlete baş oldu,
Gönlü Resulullah’ın aşkıyla doldu.
İlimde deryaydı, hikmette sarsılmaz,
Onun gibi bir dost cihanda bulunmaz.
Dünyayı arkaya, cenneti önüne aldı,
İslam tarihinde silinmez bir iz bıraktı.

Hiç dünyalığa kanmadı, hep zühde sarıldı!
Faris’ten Hicaz’a nuruyla varıldı!
İman abidesi, zekanın en net hali,
Ümmetin kalbinde onun her misali!

Arayışın sonu, Ehl-i Beyt’e komşu...
Selman-ı Farisi...
Radıyallahu anh...