Bazı yollar sessizce dönüyor içimde.
Adımlarımı duymazsın, ama izleri kalıyor.
Bazen kayboluyorum,
bazen kendimi buluyorum bir gölgeyle konuşurken.
Kimse görmüyor, kimse bilmiyor;
ama bir ışık var, hep orada,
sadece bana göz kırpıyor.
Sözcükler yetmiyor,
sırları taşımak için sessizlik yeterli.
Ve ben hâlâ buradayım,
belki başkaları fark etmeden,
belki kendi çözüm bekleyen labirentimde.
Mutlu bir başlangıç mı bekliyorsunuz
Hoşunuza giden her yeni güzellikten
Yoksa oluruna mı bırakıyorsunuz
Yaşadığınız veya yaşayacaklarınızı
Umutsuz olmadan mutlu gözlerle bakmak
Yaşadığımız dünyaya yeniden
Biraz sevsen beni, ellerini saçlarımda dolaştırıp…
Hiç konuşmadan, soru sormadan, kırmadan, yanında usul usul, sessizce kalırım,
sana ihtiyacım var be.
O çarparak çıktığım kapıyı açtığın andan, gidene kadar tek kelime etmem, söz…
Yorgunum biraz, bitkinim.
Anla işte.
Yakamoz delisi gözlerinin inadına,
Toprakta tohum gibi saklayacağım
seni sevdiğimi
Kimseler bilmeyecek.
Kadehten son kadehe çıktığım yolculukta
benimle olduğunu,
Bazı günler her şey üstüme gelir, sanki tüm yükü tek başıma taşıyorum. Ama sonra fark ediyorum ki, yaşam sadece dayanmak değil; küçük anlarda gizli mucizeleri görmek de bir seçim.
Bir pencere aralanıyor, bir ışık süzülüyor. Büyük mutluluklar yok belki, ama küçük şeyler bile yaşamaya devam etmeye yeter: sabah güneşi, hafif bir rüzgar, sıcak bir çay.
Kalmak bir direniş değil, bir tercih. Işığa adım atmak için mucizeye gerek yok; nefes almak, gözlerini açmak ve hâlâ güzel olabileceğine inanmak yeter.
Bazı anlar oluyor,
hayat üstüme üstüme geliyor.
Ne büyük bir acı var ortada
ne de anlatılacak bir felaket.
Ama içimde bir yorgunluk…
sanki her şeyi tek başıma taşımışım gibi.
Gecem midir seni bana düşündüren, yoksa ben miyim seni düşünmek için geceyi bekleyen?
Kim bilir kaç kişi ayrı yataklarda, birbirine sarılarak uyuyordur.
Oysa o beni, ben de onu bekliyordum...
Ve bir gün daha konuşmadan bitiyordu.
Göğsümde bir soğukluk
tenimde çekilmeler
ve derin nefesler alıyorum
bir heyecana adamak istiyorum
akan yüreğimi.
Bugün insanlardan öte
Dokunulmasa da,görülmese de;
Kalpte yer verilir bazısına,
Nedensiz...
Sen; aklım ve kalbim arasında kalan,
En güzel çaresizliğimsin.
Kavuşamayacağımızı bile bile sevdim.
“Belki olur” umuduyla değil,
olmayacağını bildiğim halde.
Çünkü senin imkânsızlığın,
dünyanın bütün ihtimallerinden
Bazı günler
nefes almak bile
bir karar gibi duruyor karşımda.
Gitmek kolay,
kalmak ince bir cesaret.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!