Cahiliyede kadının yoktu yeri,
İslâm’la buldu hak ettiği değeri.
Zulümler ve adaletsizlikler dindi,
Hukukî anlamda da haklar edindi.
Miras hakkında verilir birçok detay,
Eller olmalı tetikte,
Su uyur düşman uyumaz.
Bir olursak hep birlikte,
Gözlerimizi oyamaz.
Temsilcisi ol vahdetin!
Her gün katliam haberleri,
İfade edilir yüzlerle.
Nerde Müslüman liderleri?
Olmuyor kınayan sözlerle.
Filistin’im, Gazze’m kan gölü,
Mekke’de baskı ve işkence,
Müslümanlar arar bir çıkış.
Müşrikte alay ve eğlence,
Sonunda acı bir haykırış:
“Ey Resul, savaşa ver izin!
Hayır yap, git iyiye!
Uzak ol, sen kötüye!
Düşmeden üzüntüye,
Kulak ver “Âmentü’ye.”
İradesine göre
Biliriz ki ölüm haktır,
Zaman ve mekân tanımaz.
Ecel vuku bulacaktır,
Bu gerçekten kaçınılmaz.
Nerede olur isen ol!
Yüce Allah’ın emirlerini,
Hemen tebliğ etti ümmetine.
Temizledi küfrün kirlerini,
Erdirdi imanın lezzetine.
Ümmetine düşkün vaziyette,
Etkileyici bir hitap,
Kur’ân; ilâhi son kitap.
Müminlerin kılavuzu,
Canlandırır ruhumuzu.
Bir başka olur hâlimiz,
Münafıklar giyer mümin postu,
Duyduğunu müşriğe uçurur.
Her zaman düşmanımızın dostu,
Çok tehlikeli, arkadan vurur.
Düşmandan gelen lafı abartır,
Savaş emri geldiği an,
Çık! Bu sefer Allah için.
Yakışmaz evinde durman,
Çık! Ol nefer Allah için.
İmanıdır varı-yoğu,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!