1972--Osmaniye -Finike
söz vermiştik hurmaların gölgesinde
misafir kalıyorduk yeryüzünde
gidecektik hani bu yolda
göçebelerin deve şakırtısıyla
varımızı yoğumuzu bırakıp
yegane sevgili Rabbime
barakada bekleyecektim köhne gömlegimle
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta