Her gün bu kadar güzel mi bu deniz?
Böyle mi görünür gökyüzü her zaman?
Her zaman güzel mi bu kadar,
Bu eşya, bu pencere?
Değil,
Vallahi değil;
Devamını Oku
Böyle mi görünür gökyüzü her zaman?
Her zaman güzel mi bu kadar,
Bu eşya, bu pencere?
Değil,
Vallahi değil;
SEKİZ KAT
Anne,
bugün Küçük Ayşe olacaktım.
Öğretmen öyle dedi.
Ezberledim.
"Küçük Ayşe, ne yapıyorsun?’
"Bebeğime bakıyorum."
Benim bebeğim yoktu.
Bezleri sarıp bebek yapacaktım.
Bir günlüğüne anne olacaktım.
Akşam olunca iki gömleğin geldi aklıma.
Hani gönderdiğin.
Şile bezinden.
Bembeyazdı.
Yakalarında çiçekler vardı.
Parmakların hâlâ içlerindeydi.
Sabah kar vardı.
Gömlekleri öğretmenime uzattım.
"Giydireyim" dedi.
Üzerimdekileri çıkarmaya başladı.
Bir.
İki.
Üç.
Dört.
Beş.
Altı.
Yedi.
Sekiz.
"Üşüdüm öğretmenim."
Gülümsedi.
"Ne kadar zayıfmışsın.."
Ben
üşümeye devam ettim.
Sonra gömlekleri eline aldı.
"Çok güzel bunlar."
"Ama çok ince."
"En üste giyerim" dedim.
En üstte sen vardın.
Dışarıdan tören sesleri geldi.
Bütün çocuklar
bir yere baktı.
Ben yokluğuna.
Sonra
Küçük Ayşe olamadım.
Okulun arkasına gidip saklandım.
Tören bitti.
Eve gelince
sana bir mektup yazdım.
Göndermedim.
Belki hâlâ çocukluğumun katlanmış bir yerindedir.
Hatice Güzen
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta