Şehrin yarası... Şiiri - Hasan Belek 2

Ben, bu kentin omuzlarında taşıdığım bir yalnızlığım,
Seine kıyısında yankılanan eski bir şarkı,
köprülerinde sabaha kadar sızlayan ayak iziyim.

Bir kadın gidişi gibi kokar Paris,
Montmartre’da rüzgâr eksik yanımı alır,
Eyfel’in gölgesinde kalbime hesap sorar.

Her köşe başında bir yangın yatar,
her metro tünelinde kanayan bir şarkı,
ben susarım, şehir konuşur:
dili paslı sokak lambalarında,
gözleri solgun kahvelerde.

Bir gün, Latin Mahallesi’nden geçerken gördüm kendimi,
Seine’e atılmış bir mendil gibi sürükleniyordum,
ne kırmızı şarap dindirdi bu ateşi,
ne de katedrallerin gölgesi örttü içimdeki açlığı.

Ey Paris,
sen benim en eski yaramsın,
kapanmazsın, büyürsün,
her gece Saint Michel’de kırık aynalara bakarım,
ve yüzümde senin yorgunluğunu taşırım.

Aşk, sokak lambalarının altında terk edilmiş bir cümledir artık,
kırık heceleriyle yağmura karışır,
benim kalbim
senin çatlamış kaldırımlarında çınlayan bir sancıdır.

Ve bilirim,
ne kadar susarsam susayım,
her sabah yeniden doğar
Paris’in ağrısı içimde.

Bir gün gidersin belki,
arkanda rüzgârı, paslı demiryollarını,
kireç bağlamış duvarları bırakırsın,
ben kalırım,
gecenin kıyısında,
yaralı bir sevdalı gibi.

Çünkü bu şehir,
sevgilinin son bakışı kadar acımasızdır,
çünkü bu şehir,
ölümün bile içimde susturamadığı bir çığlıktır...

Hasan Belek
19 Eylül 25 – Paris

Etek yazısı

Şehrin yarası, Seine nehri hüzünlü kıyılarında, Eyfel’in gölgesinde doğmuş bir şiirdir.
Bir nehir gibi akıp giden zamanın içinde, aşkın ve yalnızlığın izlerini taşır.
Montmartre’in bohem sokaklarında, ressamların fırça sesleriyle, şairlerin yarım kalmış mısralarıyla büyür bu hüzün.
Notre dame’ın gölgesinde çanlar çalar, aşkın ve acının Katedrali bütün yaraları hatırlatır.
Bir kule gibi dimdik ama içten içe yıkık, Eyfel’in gölgesiyle birleşir;
şehir, insanın kaderine dönüşür: sevdalar ve acılar Paris’in sokak lambalarıyla, köprüleriyle bütünleşir...