İsmiyle hitap etmedim hiç… Can’dı bedenimde… Hep özlenen canandım, ben de bilirdim az kalmıştı vuslata. Ne umutlarımız vardı hayallerimiz yarına dair. Hain bir pusuda şehit oldu düşlerimiz. Verdiğin son nefes ciğerime saplandı. Her zamankinden erken geldi hazan, sardı üşümüşlüğüm yorgun bedenimi.
Bir anne hatırlıyorum feryatlar içinde elbiselerine sarılmış. Gözlerin gibi yeşil pantolonun, ceketin öyle mahzun, sen yoksun. Kokluyor, kokluyor anne yüreği var gücüyle haykırıyor. Oğlum, oğlum… Bense susuyorum, içimden geçen sözler ağzımı yakarken kokunu duyuyorum uzaktan, annenin elinden almak istiyorum son giydiğin kıyafetlerini. Ben de sarmak istiyorum, yapamıyorum.
Üşüdüm…
Yıkıldım…
Düştüm yalnızlıklara…
Tamamını Oku
Düşlerin penceresinden uzakları gözlerken umutsuz bir yolculuk gölgesine atarız kendimizi. Ruhumuzun pencerelerine bahar ağar, toprağa düşen umutlarımıza her gece içten içe gözyaşlarının yağmurları damlar.
Tebrikler.
mükemmel bir çalışma...
yüreğinize ve kaleminize sağlık...
evet artık yeter...
selam ve saygılarımla kutluyorum...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta