Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Böyle saygı ancak büyük Hakk'a gerek,
Şefaatçıya o büyük zatta gerek,
Senin gibi toprakta yatana gerek,
___Sen hazreti Hamzaya komşusun oğul,
___Orda dilediğini bulursun oğul,
Şimdi neyleyim hangi yana gideyim,
Ah bu derdimi hangi dağa gömeyim,
Ah ciğerparem oğul bendemi öleyim,
___Seni artık rüyadamı görecem oğul,
___ Bu ızdırabı nasıl çekecem oğul,
İNŞALLAH HZ HAMZA'NIN KOMŞUSU OLURLAR AHİRET'TE.. ALLAH DÜŞMANIMA DA EVLAT ACISI GÖSTERMESİN.. ZOR BİR ACI.. DUYARLI YÜREĞİNİZİ KUTLARIM EFENDİM.. TAM PUAN... SAYGILARIMLA..
Rabbim bütün şehit analarına, babalarına ve yakınlarına sabırlar versin, şeitlerimizin ruhları şad olsun..
O güzel, vefalı yüreğinizi kutluyorum, çok güzel bir çalışma..Sizin ve tüm katılan dostların kalemleri nur olsun. Tam puan+ ant.
Şehid Annesine-SEN(İ)
O hain kurşunu sıkıp kaçtılar,
Sevincini alıp göğe saçtılar,
Güzel yüreğine yara açtılar,
Gül gibi dalından kırdılar SENİ...
O derin acıyla yürek kavrulur,
Dertler deli rüzgar ilr savrulur,
Kalleşlikle nice canlar vurulur,
Yar gibi canından vurdular SENİ...
Bilsen namertlikle kaç can aldılar,
Yirmisinde filiz gibi daldılar,
Bitmez,tükenmez bir derde saldılar.
Acıyla ağlatıp yordular SENİ...
Yürek dayanır mı böyle bir aşka?
Çektiğin çileyle oldun bir başka,
Can bedende ruhunda başka,
Vazgeçirip Senden aldılar SENİ...
CANKURT istemez mi gönül hoş bulsun?
Güzel yüreklere sevinçler dolsun,
Canlar gibi sonum bir ölüm olsun,
İşte ak kefene sardılar BENİ...
SAYGILARIMLA...
ÇALIŞMANIZI BEĞENEREK OKUDUM...FATMA HANIM BİR ANLIK DUYGULARINIZLA NE GÜZEL ŞİİR YAZMIŞSINIZ...İŞTE DUYARLI YÜREK BUNA DENİR...VATAN,MİLLET ,ŞEHİTLİK VE BAYRAK GİBİ KUTSAL DEĞERLERİMİZ ANCAK BUKADAR GÜZEL DİLE GETİRİLEBİİR...ÇOK BEĞENDİM ÇOK ...HARİKASINIZ TEK KELİMEYLE.HERKES BU DUYGULARI TAŞISA AH NE GÜZEL OLUR BU VATANIN BAĞRINDA YAŞAYAN İNSANLARIMIZ...HERKES HUZUR VE MUTLUK İÇİNDER YAŞAR...KİMSE KİMSEYİ ÖLDÜRMEZ ,ORMAN YANGINLARI BİLE ÇIKMAZ...BENCE HER ŞEY İNSANLA BAŞLAR VE İNSANLA DEVAM EDER ..İYTİLİKTE KÖTÜLÜKTE... KUTLARIM İMANLI KALEMİNİZİ...TAM PUAN..SELAM VE SAYGILARIMLA ...İBRAHİM YILMAZ.
Yüreğine sağlık Fatma hanım, sağ ol.....
Saygılar muhabbetler
bu kadar güzel dizleri yazan yüreginizi kutluyorum ama ben bir askerim ve bir çok şehit gördüm bir çok şehit haberi verdim ALLAH bu teröröün belesını versin ama bir gün bu terörö denen illet bitecek saygıalrımla yıldırım şimşek *******10
En yüksek mertebe emretti hüda
Dökülmedi kanım benim beyhuda
Gururduy sakın ha yakınma yada
Şehidim ağlama ölmedim ANA.......OZAN EROL
Şehitlik mertebesini yüce yaratan her kula nasip eylemez ne mutlu bu vatan uğruna şehit olanlara şehit anaları ağlamasın çünkü şehitler ölmezler sonsuz selam ve saygılarımla
sevgili şairem Allah bu tür acıyı kimseye yaşatmasın önce...vyaşatmasa da bu tür şiirlerde keşke yazmasa şairler.... hüzünlendim okurken...kaleminiz daim olsun..tebriklerimle...
Duyarlı yüreğine ve kalemine sağlık
Harika yazılmış şiire tam puan
Selam ve dua ile...Özcan Akkuş
yüreklerimizi yakan bir olaydi...ne ilk nede son ne yazikki...insan görüntüsündeki hayvanlardan daha asagiliklar var oldukca neyleyelim...tek tesellimiz mahserde hesaba cekilecekleri...merak etme Rabbimiz hesaplarini hazirlamistir...selam ve dua ile
Bu şiir ile ilgili 40 tane yorum bulunmakta