Taunaya sabredemiyorsan hayatı nimete, vefasızlık değil mi.
Bunca yıldır insanı taunasına sabretmiş ken Kudüs,
Düşünmemek can dostum, bize vefasızlık değil mi.
Anayı aileyi ötelerin yeri, arka dönmek er vefasızlığı değil mi.
Değil mi Mekke'ye giderken, İstanbul yerine Paris'ten gitmek,
Neslimize ne zaman hakikat oldu dostum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta