Savursunlar Yele Beni. Şiiri - Jean Kutlu

Savursunlar yele beni.

savursunlar yele beni…
bu şehir —
bu kederli, bu suskun geceler —
soluğumu keser…
ardımda bir rüzgâr kalmış,
serin, başıboş, telaşsız…
belki de ben,
bir unutuluşun yankısıyım artık.

ben öldükten sonra
ne taş tutsun adımı,
ne toprak sarsın tenimi;
bilsin gökyüzü derdimi,
rüzgâr taşısın sessizliğimi…
kimse bilmeden, kimse duymadan.

bir martının kanadında dolanayım,
bir bulutun gölgesine sığınayım;
tenha bir limanda,
paslı bir fenerin altında
denize düşen yıldız gibi —
kaybolayım.

ardımdan ağlanmasın…
ben kalırım,
bir sokağın köşesinde esen rüzgarda,
bir akşamüstü mavinin suskunluğunda;
belki bir cigara dumanında,
kim bilir
bir şarkının unutulmuş mısrasında…

Ben zaten hep gitmekteydim,
bir trenin buğulu camında,
bir gözün ıslak kenarında…
Biraz geç, biraz erken —
ne fark eder
gayrı dünya bana dar,
şimdi gökler tutsun elimden,
ve rüzgâr,
rüzgâr savursun beni…
Bir o yana bir bu yana.

jean KUTLU