Bir kız görüyorum yıkılmış bir ev köşesinde
Sarı saçları kirlenmiş mavi gözleri yaşlar içinde
Sanırım annesi kucağında ki cansız bedeniyle
Ve dudaklarından çıkan iki hece Anne
Yaşlı bir adam görüyorum elinde bastonuyla
Buz gibi bakışlarıyla soruyor
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta