Zehirler verdin günün, üç öğününde,
Yapraklarımı döktün, bahar gününde,
Çıkardın bir sehpaya, yüz bin önünde,
Toprak renkli saçlarla, astın sen beni...
Çaldın tüm umutları, haince soydun,
Uzak tenha yerlerde, bir mezar oydun,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta