Gözyaşı dünyasının bekçisi bir garip,
Avundu durdu senelerce,
Karnında ki guruldamaların biteceğini sanarak.
Baktıkça gökyüzüne, isyanından. utandı.
Ona verilen bu dünyalık bu kadardı,
Fazlası kaderinde yoktu ki o, da bulsun.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta