Şaşırırsın Diye Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhum daralıp, oradan göçerken,
Eğmedim başımı, ürkme diye,
Son bir bakışta, gitme derken,
Ses vermedim, şaşırırsın diye.
*
Sineme çektim, o derin sızıyı,
Tükendi sabrım, el kapısı yazısı,
Gel, sarayım o ince yarayı,
Söylemedim, şaşırırsın diye.
*
Tutkunum sana, canandan öte,
Fikrim zikrim orada, şuurum nerede,
Gönlüm yangın yeri, dumanı perdede,
Söndür demedim, şaşırırsın diye.
*
Ben dönmüşüm izinde, bir mecnuna,
Hevesin yükü, binmiş omuzuma,
Kavuşmak hayal, vardım sonuna
Tut kolumdan demedim, şaşırırsın diye.
*
Maziye attım, bitmez efkarı,
Ufkumu kapattı, hicran rüzgarı,
Vallahi ceylanım, yeminle narı,
Yakmak dilemedim, şaşırırsın diye.
*
Açmadı bahtım, muhabbetten tarafa,
Yıkılsam bile, koyma rafa,
Belim bükük, düştüm diye etrafa,
Bakmanı beklemem, şaşırırsın diye.
*
Merak etme beni, virane kalsam,
Gam çekme kendine, ırakta olsam,
Özlemin estikçe, belamı bulsam,
Hep seni izlerim, şaşırırsın diye.
*
Çektiğim her solukta, suretin,
Döndüğüm her köşe, senin mabedin,
Zihnime kazındı, o mahcubiyetin,
Uyanamam demedim, şaşırırsın diye.
*
Aynalar göstermez oldu, yüzümü,
Kimse anlamaz oldu, sözümü,
Kaybettim yolumu, gündüzümü,
Bul beni demedim, şaşırırsın diye.
*
Değişti mevsimler, bozuldu bağlar,
İçimde devrilir, koca dağlar,
Halimi görenler, oturup ağlar,
Gösteremedim, şaşırırsın diye.