sarmış dört bir yanı sarmaşıklar
hayatımı çerçevesine aldığı gibi tıpkı,
kim bilir kaç çiçek büyüdü de soldu
bahar gibi güllük gülistanlık oldu kaç ev
bilinmedi kıymeti sarmaşık ve çiçeklerin
o yüzden yok oldu hepsi görülmedi tek bir tanesi.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta