Iskeleye vurmuş gemi kadar sakin,
Islanıp eriyip giden kum kadar güçsüz...
Mavi kadar derinim...
Batan güneş kadar bitik,
Denize taş atan çocuk kadar yorgun...
Hayatında deniz görmemiş kadın kadar umutsuz,
Daldan dala atlayan serçe kadar çaresiz...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta