Sarhoş Bir Kalbin Tutanağı

Sarhoş Bir Kalbin Tutanağı

Nefesinde anason,
teninde aşk kokusu,
yaklaştığın her adım
aklımda usul usul çözülen bir düğüm gibi.

Sesin yavaş dökülen bir içki,
boğazımda yanıyor adın.
Sarhoş eden dudakların,
başımı döndüren bakışların.

Gece seni içiyor benden önce,
karanlık omzunda uykuya dalmış.
Ben ise masada unutulmuş bir kadeh,
yarım, titrek ve senden arta kalan.

Dokunsam yangın,
uzak dursam eksik.
Sen tenime değil,
kanıma karışıyorsun gizlice.
Bu yüzden hiçbir ayrılık
seni içimden sökemiyor.

Ve ben her yudumda seni biraz daha
kendime zarar gibi içiyorum.
Adını anmak bile yasaklı bir zevk,
dudaklarımda yan etkisi kalıyor.

Aynalarda yüzüm değil,
senden kalan bir buğu var.
Silsem kaybolacakmışsın gibi
dokunamıyorum hatırana.

Pencereden sızan sabah
ikimizi de affetmiyor.
Geceye yakışan ne varsa
güneş doğunca suç oluyor.

Oysa sen
bir gecelik heves değil,
ömrüme karışan
yavaş bir zehir gibisin.

Ne senden vazgeçebiliyorum
ne seni yaşayabiliyorum.
Bu yüzden kalbimin
yarısı yas, yarısı sarhoş.

Çünkü bazı aşklar
sarılınca değil,
içine çekince başlar…
ve asla bitmez.

Şehrin sokakları bile
adını fısıldıyor geceleri,
duvar diplerinde üşüyen rüzgâr
senin nefesini taşıyor sanki.

Hangi şarkı başlasa
bir yerinde adın açılıyor,
notalar bile tarafını seçmiş,
ben sustukça sen konuşuyorsun.

Ellerim cebimde değil artık,
boşluğunda yürüyorum.
Tuttuğum her şey
biraz senden eksik.

Zaman dedikleri şey
seni unutturmuyor,
sadece yokluğuna
alıştırıyor insanı.

Ama ben öğrenemiyorum sensizliği…
Çünkü sen
geçmiş değil,
içimde hâlâ olan bir şeysin.

Bir gün gerçekten gidersen
benden geriye ne kalır bilmiyorum,
ama bildiğim tek şey şu:
Seni sevmek
hayatımın en güzel yanlışı olacak.

Ve ben o yanlışı
doğruymuş gibi
ömür boyu savunacağım.