Şansımız varsa yağmur da yağar

Konuşmak istiyorum ama
her söylediğim beni yakar diye susuyorum...
Ne söylemeye dilim var
ne de susmaya mecalim,

Sanırsın küsmüş gönül,
Ne toparlamaya dermanım var
ne de yaşamaya heyecanım
Sen gel ki
Gönül yağmurum dursun,
ıslandığım yeter
bu firak hengamesinde…

Artık sorma beni iyi değilim sensiz…
Yıkık ve terkedilmiş virane gibiyim
İçimde kırık anılar barınır
Unutulmayan simalar canlanır hayalimde.
Hele ki bazı pişmanlıklar,
Toz duman.

Hemen köşede
oynadığımız çocukluk oyunları
sobada kaynattığımız demliğin çıkardığı fokurdama
Yüreğimi acıtır
Çok şey değişti
zamandan geriye
bir hüznün kaldı sadece
birde eskimeyen
yürek yarası

*
Sen gel bence…
Sonra belki çay içeriz.
Şansımız varsa yağmur da yağar.
Güzel şeyler de olur belki.
Bu ayrılık son bulur elbet
Bende öyle bir gam var ki,
maziden müsebbip.
Sen dahi anlamazsın bu sarhoşluktan…

Karanlık çökünce kentin sokaklarına,
kalkıp yasaklı bir duvara yazılır.
Beni uyutmayan işte o yazılar var ya,
çok şey anlatıyor da
İşte ne bileyim
belki de bir umut
belki çıkıp gelirsin
ansızın.

Hani bir çınar ağacı vardı,
gölgesi sen varken çoğalan.
Sana ve göğe bir yaprak hüznüyle bakmıştım.
O ikindi vakti.
Bankları örten yapraklar
sen incinme diye
rüzgara isyan etmişti sanki.
Yerli yerindeydi hepsi.

*
Beni bir sokak lambasının altında hayal et
Biraz rüzgar
biraz da soğuk olsun.
Göğe bak gözlerin kapalı
Kar ve yağmur damlaları yüzünden süzülsün
Sırtını dayadığın sokak direği
üşüyen bedenini sarıyor olsun
teselli ededursun titreyen ruhunu

Rüzgar saçlarımı okşuyor senin ellerinle şimdi
Gözlerim kapalı geceyi dinliyorum senin sesinle
İşte bu halim,
senin bende ki tecelliyatın…
Sakın ümidini yitirme,
kalbin de bir kış var.

Nereye varır bu yolculuğum bilemiyorum.
Gönlüme doldurduğum azık yeter mi
onu da bilmiyorum.
Sonu gizem dolu bir bilinmezlik dehlizinde
Yolunu kaybetmiş bir mecnun gibi
oradan oraya savrulup duruyorum
Hangi rüzgarım,
doğuya mı esiyorum
batıya mı
onu da bilmiyorum…

redfer