Ne umutlar koymuştum heybeme
Ne hayaller biriktirmiştim içinde
Sandım ki; bitimsiz bir yol var önümde
Ramak kala yol bitimine
Durdum bakıyorum geriye
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok duygu dolu bir çalışmaydı
Yüreğinize kaleminize sağlık tam p.10 tebrikler
Nalan hanım
Bizde bir hayat dersiyle doldurduk ' heybemizi' sayenizde.Heybenizden ve yüreğinizden sevgi hiç eksik olmasın.Selam ve saygıyla...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta