Sadece tutunmaksa yürekli sevdalara,
İtiraf ediyorum korkuyorum ipsiz sapsız aşklardan,
Bana gözyaşlarında ölmeyi;
Dudaklarında katliamları ögrettin...
Oysa ben küçücük bir çocuktum sadece susmayı bilen.
Şimdi karşıma geçiyorsun hıçkırıklarımı hiçe sayarak.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta