Sancıdan Daha Derin Şiiri - Mihrican Tunç

Seni sevmek...
İçimde hiç kapanmayan bir kapı gibi,
Her açışımda içeriden bir rüzgar eser ve yine
Yaralı yerimden tutar beni.

Ben seni yarım kalmanın ortasında sevdim ,
Sen beni tamamlanmayı bilmeyen bir sessizlikte.
Aynı cümleyi kurduk belki ,ama hiçbir zaman aynı anda söyleyemedik .
İşte kader dediğin böyle ince bir çizgi,
Çizginin bir yanında ben
Adım atsam düşeceğim
Dursam içimde çürüyeceğim .

Geceleri en çok sen sızlarsın içimde...
Adını söylemesem de ,Söylenmeyenler daha çok yakar bilirsin .
Ne kadar uzak durdun ,
O kadar yakın kaldın kalbime .
Çünkü insan en çok
Erişemediğine tutunur ,
Erişemediğine yanar,
Erişemediğine döner durur.

Ben seni kokun kalmış bir odada sevdim,
Sen beni geldiğin gibi gitmelerinde .
Gözlerimde hep sana bir yol ,
Yüreğimde hep sana bir yer vardı,
Ama sen o yolu hiç yürümeye ,
O yere hiç girmeye cesaret edemedin .

Belki de bu yüzden bu kadar acıyor;
Biz birbirimiz sevdik,
Ama hiçbir zaman aynı zamanın insanı olamadık.
Ben seni olurken,
Sen beni olmadan sevdin .
Aynı kalpte karşılaşamadık,
Aynı duada buluşamadık.

Ve şimdi kabullendim...
Bizim hikayemiz bitmediği için değil ,
Hiç başlamadığı için böyle derin .
Kavuşamadığıma yanmıyorum artık,
Ama seninle kavuşacak bir " Biz" hiç olmadığını
Geç anladığım için yanıyorum.

Ben yarım kaldım ,
Ya Sen ?...