Sana Emanet Şiiri - Yusuf Özdumanlar

Bir tanecik sevdiğim,
Kalbim, çiçeğim.
Bil ki seni,
Ne kadar sevdiğimi,
Tarif etmeye yetmiyor zaman,
Özür dilerim.
Aslında birçok şey için,
Gün için, devran için,
Karanlıkta yolunu şaşırmış,
Mahpus bir ışık için,
Özür dilerim.
Seni sarıp sarmalarken,
Geceyi kör etmiş gölgelerden,
Sensiz kalmaya,
Mecbur kaldığım için,
Özür dilerim.
Unutamadığım için,
Unutmaya çalışmadığım için,
Sensizliğe senden çok,
Sarılıp yandığım için,
Özür dilerim.

Sevdiğim,
Belki yazamam seni.
Gözlerini çizemem.
Olur da gideceğim tutar,
En yorgun çağımda,
Sakın,
Seni unuttum sanma.
Her zamanki gibi,
Uyan bir güne.
Çiçeklerini şefkatle sula.
Sonra hayatını,
Bir çocuk saflığında,
Koklaya koklaya yaşa.
Geçmiş seni yakalayamasın,
Gelecek seni korkutmasın,
Umuda bürün hep,
boydan boya.
Sonra toprağı avut,
Bir sonbaharın ortasında.
Olur da yağmurda ıslanırsan,
Her katrede bir mana ara.
Ben bu diyarlardan,
Olur da gidersem,
Her gün bak bir kere gökyüzüne.
Çünkü bir gün,
Beraber doğacağız,
Bitmeyecek bir güne.
O zaman gökyüzü de,
Yıldızlar da bizim olacak,
Bir bahar akşamının,
serinliğinde.

Haticem,
Bilmiyorum yarınımı,
Görmüyorum bir adım önümü,
ardımı.
Her şeyden evvel,
Beni affet.
Bir ömür geçirmiş,
bir ömür bitirmiş olabilirim.
Seni bu denli,
Çıldırasıya sevdiğimi,
Susmuş olabilirim.
Beni affet.
Göz göze geleceğimiz,
İlk güne kadar,
Kar olup yağacak göğsüme,
Aşkından yeşeren bir azamet
Meyveleri sana gölgelik olacak,
Dağılacak ruhunda kasvet.
Haticem,
Olur da ben,
En sensiz çağımda,
Sessizce gidersem,
Beni affet.
Sadece seni seven kalbim
sadece...
Sana emanet.