sen
bende öyle bir yara bıraktın ki
ne pansuman kabul eder
ne unutulmayı
öyle duruyor işte
göğsümün orta yerinde
bir akşamüstü gibi
yorgun
ama gitmeye niyeti yok
doktorlar gelse
kitaplar yazsa üstüne
zaman geçer deseler
ben yine de saklarım onu
çünkü bazı yaralar vardır
insan iyileşsin diye değil
birini unutamasın diye açılır
seninki öyle
kanamaz artık
ama susmaz da
bazen bir sokaktan geçerken
bazen bir şarkının ortasında
bazen de gecenin tam üçünde
birden
kapımı çalar gibi olur
ve ben anlarım
yine sen geldin
çünkü
başka kimse böyle sızlamıyor içimde
insan garip mahluk
biliyor musun
en çok acıtan şeyi bile
bazen kaybetmek istemiyor
ben de istemiyorum
çünkü o yara giderse
sen de gideceksin
ve ben
dünyada en çok
senin bıraktığın acıya alıştım
öyle işte
sen
bende
yerine hiçbir şey koymak istemediğim
inatçı
sessiz
ve biraz da sana benzeyen
bir yara bıraktın.
Mustafa Alp
Kayıt Tarihi : 12.3.2026 03:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!