Sana anlatamadım Şiiri - Şiir Gibi

Sana anlatamadığım bir sızı var bende.
Hani bazen nefes almak bile ihanet gibi gelir ya,
öyle bir şey işte.
Senin olmadığın bir havayı solumak,
seninle dolu bir geçmişi taşımaktan daha zor.

Bu gece penceremi açtım,
rüzgâr sanki bir şey söyleyecekmiş gibi sustu.
Kafamın içinde uğultular dönüyor,
her biri senin susuşuna benziyor.

Artık delilik değil bu —
aklın bile susmayı öğrendiği bir yer burası.
Ve ben, hâlâ senin adını içimden söylerken
kendime “sus” diyemiyorum.

Bazen düşünüyorum;
belki de ben seni sevmekten çok,
seninle acı çekmeyi öğrendim.
Çünkü acı, senden kalan tek gerçek artık.
Ne hatıran yaşatıyor beni,
ne unutuş kurtarıyor.
İkisinin ortasında,
adını anmadan ağlayan bir yarayım.

Bir fotoğraf gibiyim şimdi,
siyah beyaz bir anın içinde donup kalmış.
Gülüşün silik, gözlerin uzak,
ama bakan hâlâ benim.
Zaman geçtikçe anlıyorum,
bazı yokluklar hiç eskimiyor.

Ve sen…
senin yokluğun da benim en uzun cümlem oldu.
Her gece altına bir nokta koyuyorum,
ama sabah olunca yine başa dönüyorum.

Kendimle konuşuyorum bazen,
bir yanım seni savunuyor,
bir yanım seni affedemiyor.
Sonra ikisi de susuyor —
çünkü seni anmak bile kaybetmek kadar acıtıyor.

Aynalara bakamıyorum artık,
gözlerimde senin bakışın kalmış.
Ne zaman kendi yüzümle karşılaşsam
bir yabancının suretinde seni görüyorum.
Sanki içimde biri hâlâ seni bekliyor,
biri hâlâ “gelecek” diyor fısıltıyla.

Ve anlıyorum,
bazı sevgiler ölmezmiş,
sadece sessizliğe gömülürmüş.
Ben de sustukça büyüyorsun içimde,
bir yas gibi, bir dua gibi,
bir türlü tamamlanmayan eksik cümle gibi.

Şiir gibi _Delinin güncesi