Dinmiyor yaşamak uğruna ne ses ne de dökülen yaş.
Adsız mı kaldı, adı sanı duyulan ölmek olsa gerek.
Kim geçse önümden eski yaramı kanatıyor bilmeden.
Bilerek üstümü derin çiziyor göğsümün.
Herkes suçsuz, günahsız benimdir sanırım bu günah.
Ve ben biliyordum anlıma sürülecek karayı.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta