İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Bir araç değil mi salıncak? Dilediğimiz kadar yükseğe çıkmak da elimizde, havadayken kendimizi yere bırakmak da...Yani, sürekliliği biz yaratmıyor muyuz aslında?
Bu arada, zaten düşmekten korkan da binmesin salıncağa...
salıncakta olmak kopartıyor gerçeklerin kimi kara yüzlerinden..bazen de kurgulattırıyor.
şiire tebriklerimle..
korkuda güzel bir duygu insanı insan yapan duygulrdan biri ancak yere indiğinde yaşamaya değer bir aşkın varsa korkmamak gerekir....
Yere düşmekten değil
Yere inmekten korkanım.
Manidar bir final. Kısa ve öz.
Tebrikler şairimizin yüreğine.
Selam ve saygılarımla.
Özeleştiri gibi. Tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta