Salihler Yoluna Şiiri - Fırat Bilgin 2

Ezel aynasında kırıldı “ben” vehmi,
Ne isim kaldı, ne sûret, ne nida.
Mutlak, kendini kendinde seyretti,
Varlık dediğimiz: bir anlık tecellâ.

Kesret, vahdetin rüyasıydı meğer,
Uyanınca çokluk sustu, ses söndü.
İman, aklın en yüce inkişafı
Kalbin hududunu bilip teslim oluşuydu ekber nizama .

Nefs, yokluk korkusuyla varlığa sarıldı,
Oysa yokluk, Sen’in en saf aynan.
Aşk geldi, “varım” diyen her şeyi yaktı,
Kalan sadece Sen, kalan sadece Sen’den olan.

Son kapıda ne cennet kaldı ne ateş,
Talep de düştü kainata, umut da seni diledi senden
“Lâ” ile oluştu tüm mümkinatlar,
“İllâ”da ise hakikat kendini bildi marifet muhabbetleşti
Nuru Muhammedi Nur ala nur oldu; yol ise O’nda güzelleşti aktılar salihler yoluna ....