Sebepsiz hüzünler ağlatırmış insanı
Ben ağlamak istemiyorum
Ey gökyüzü karamsar bakma öyle
Ya sen alaca karga
Öyle matemli ötme
Hazanlara mezar olmuş bu genç ruhum
Onbeşinci baharda kış yaşıyorum
Istıraplar deryasında tek mahsurum
Sanki sabretmeye dermanım mı var?
İnsandan başlayarak tüm canlı
Sonsuz bir neşe ile çok mesut
Bir ben varım ölesiye gamlı
Özlemlere giden yol beni yut
Bazıları kendi halinde yaşar
Nevi şahsına münhasır
Başkalarından farklı
Rutinleri vardır
Takdirle sessizce izlersiniz
Mevsim sonbahardı seni tanıdım
Yüreğimde güller açtı ansızın
Sen sanki bir peyam-ı bahardın
Artık güle, gülşene, gülistana paydos mu?
Sen ufkumu aydınlatan bir ışık
Kapansa da tüm kapılar yüzüme
Satılsa da dostluk bir pula
Dün aşk sandığım duygu
Bugün adsız kalmışsa
Bir randevumuz var seninle
Sen gel deyince
Bohçasını hazırlamış
Bir ter-ü taze heyecanıyla
İster kırk beşinde
İster yetmiş beşinde
Hayat ölümle harmanlanırken
Hasretin ağusu keskinleşiyor
Yaşamın anlamı derinleşiyor
Mânânın merkezine gelip oturdu rıza
Bilincimi yeniden inşa ediyor ölüm
Bir deprem oluyor can evimde
A’dan Z’ye değişiyor her şey
Bakıyorum siyahlar beyaz olmuş
Beyazlarsa gri
Sorular akın akın cevap bekiyor
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!