Salih Özalaşan Şiirleri - Şair Salih Öza ...

Bitmek tükenmek bilmeyen kederim
Ne zaman sona erecek benim
Olmayacakmı derdime bir ortak
Ağlarken gözyaşımı silenim
Derdimi sorup destek olacak
Bana sonsuz ızdırabımı unutturacak

Gözyaşı dökmek geceleri sensizliğe
Çağlayan nehirlere inat, azgın feryat figan
Yıldırım çakmak belli belirsiz alemlere
Bulutlara inat, esen rüzgara aldırmadan
Hıçkırık sesleriyle gök gürlemesini bastırmak
Karayel olup dağların zirvesini yıldırmak

Kurumuş bir yaprak görürsen yerlerde savrulan
Tutunacak dalı kalmamış, ağacı kuruyan
Her geçen basıp geçmiş üzerine durmadan
Bilki o benim, mevsimsiz yerlere dökülen
Bir köşede görürsen, gözü yaşlı ağlayan
Gözyaşını silecek bir mendili bile olmayan

Beni kimse yakmamıştı böyle
Yüreğimin orta yerinden
Ağlamamıştım hiç kimsenin
Etkilenipte böyle sözünden

Yıkılmamıştım hiç bukadar

Şimdi benimde bir Dünyam var
Tüm güzelliklere değişmeyeceğim
Aşkımın meyvesi biricik bebeğim
Artık hayatta tek tutanağım benim
Kömür gözlü, çekik kaşlı
Esmer tenli, tatlımı tatlı

Sustum diye, unuttum sanma seni
Yüreğime yazdım sayfa, sayfa söyleyeceklerimi
Yaşanmış saymıyorum, sensiz geçen günlerimi
Sustum diye, mutlu sanma gecelerimi
Sustum diye, sanma ki demeyeceğim seviyorum seni
Kaderime yazdım nokta, nokta mahşere denk seni

Neler unutulmadı ki hayatta
bende unuturum yaşanmış ne varsa
acılar bir yanda kalsın
yeniden başlarım hayata
anladım aşklar sevgiler yalanmış
Hani sevenler hani nerede?

Nasıl bir sevdaya düşmüş yüreğim
Cehennem ateşiyle yanıyor, yanıyorum
Kavuşmaya yok bir nebze ümidim
Yüreğim kangren kanıyor, kanıyorum
Sevmek yetmiyor çok sevilseniz de
Kimseye seni sevdiğimi diyemiyorum

Yüreğindeki hüznü gördüm bugün gözlerinde
İçimi bir korku, bir acı kapladı.
Benim yaşadıklarımı dinledim hüzünlü sözlerinde
Geçtiğini sandığım acılarım tekrar başladı.
Bende ağladım geceler boyu
Yüreğimde kan damlasından bir deniz olana dek

Yarılsa gök, yıkılsa üzerime arş'ı alem
Çağ kapansa, heyhat değişse devri alem
Hayat bir nefes, dolsa da zamansız benim vadem
Gaipten bir ses dese ki, günahkarsın ey beni adem
Günahım sevmek, vazgeçilmez ne yârden ne serden
Suç mu gönül vermek? Vazgeçememek edalı bir yârden