Saklambaç Şiiri - İdris Yılmaz

Bir insanın ömründe en iyi saklanan şey hayattır, söbelenince her şey biter.

İnsanlar çok güzel saklambaç oynuyorlar
Bulunması en zor yere saklanıp
Sevdiklerini söylüyorlar
Çok daha itinalı saklanırsa aşk olurmuş.
Başkalarının hayatını taşıdığımı hissediyorum
Ve emanet bıraktığım çırpınmalarımı
Zarar görmemesi için
Bütün titremelerim bu işte.
Aynalar odasında nasıl sır tutulur
Güneşi gözlerinde kaybedenin gecesi hangi sabaha çıkar
Parayı değer ölçüsü yapandan daha zalim biri varsa eğer
Kalbini sevgilerle dolduranlar değil midir
Ucuz ve anlamlı.
Biriken her şey değerinden eksilir bayım
O yüzden nefesten kıymetlisi olmaz
Şekiller çiziyorum
Her şeklin sırrı bende anlamı onlarda
Ve hiç bir hayat başka bir hayata benzemiyor
Bunu anladığımda yaşım kırkı geçmişti.
Kendimi görebilmek için gözlerim
Topluyor her candan bir parça
Varlığımı topladığımda dehşete düşüyorum
Tamamen onlara benziyor
En çok da kim daha fazla ısıtmışsa can suyumu
Ona uygun düşüyorum.
Sırası geçenin bileti kesiliyor bir çırpıda
Öyle ise sus ve saklanmaya devam et
Ebe olmak ağır iş cesaret ister
Görürsün ama susmak zorundasın
Nereye kadar susarsan artık
Ben konuşacağım bayım
Oyunda olmak da güzel işte
Sevmek kadar.