Saklambaç Şiiri - Öznur Tali

Sonsuz Saklambaç
​Neydik biz; bir rüya mı?
Yoksa bitmesin diye fısıldanan bir oyun mu?
Adımlarımı senin izlerine basarken,
İçimde o tanıdık korku:
Seni bulmak, seni sobelemek;
Bu efsunlu karanlığın ışıkla bölünmesi demek...
​Aslında aramak seni,
Bulmaktan çok daha büyülü.
Yolların sonu değil,
Kendisidir aşkın en derin gömülü hali.
​Gözlerimiz birbirine değerken bu kalabalık sahne içinde,
Ruhlarımız birbirini görüyor, en saf, en çıplak biçimde.
Ama biliyorum; elimi omzuna koysam, oyun bitecek,
Sessizlik dağılacak, o masalsı sis çekilecek.
​Bu yüzden saklan yine;
En derine, en uzağa kaç...
Çünkü bu sevda vuslata değil,
Sonsuz bir arayışa muhtaç.
​23.01.2026