Hep vitrinlerdeydi oyuncaklarım
dokunamadım
Sıkıntılar içimden geliyordu,
yakınamadım
Bakışları serseri bir kurşundu,
sakınamadım
Vuruldum, düştüm bir acı sondu,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta