Güneş çatılardan çekiliyorya ufak ufak,
Ilık ılık sevdalı öpücükler kondurarak.
Kuytulardan bir edayla kurtuluyor karanlık,
Günün sönük,silik eteklerini okşayarak.
Gün batımı çekerken perdelerini yavaştan,
Kızıl perçemini indiriyor,ağır ağır ufuktan.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta