Sait Muharrem Say Şiirleri - Şair Sait M ...

Birisi halk plajında,
Diğeri gizli bir koyda olsada,
Amele de girer denize,
Bir kent düşesi de

ve inanırım ben

Bileceksin oğlum
En azından bir uçurtma yapmayı
ve hangi rüzgarda uçurabileceğini bileceksin.

Çiçeğin toprağını değiştirmeyi
En azından bazen pencere kenarına koyup

Her balık kendi mavisinde yaşar,
Her kabus kendi batağında
Her yırtılışında gökyüzü
Tek bir maviye
Tek bir düşe vurur
Ve kendi mavisinde balık

Gözleri güzel diyorlar senin için
Ama emin değilim
benim gördüklerimi
gördüklerinden
tamam yeşil ve iriler
insanı davet eden bir tenhalık olduğu da doğru

Bir şair öldü mü,
Ardından deniz ağlar, rüzgar ağlar,
Kabus gecesinin çatlak dudakları,
Nice fakir, varlıklı tutkular ağlar.

Bir şair sevgili gözlerinde asla ölmez,

İçerisindeyken kendisi, kendi dışındaki bir geceden,
kaçıp sığındı şehrin en köhne oteline,
Yaşama uzattığı kötülükler üzerinde kan lekesi.
İçindeki son umudu çoktan vererek kaldırımlara,
Yüzünden süzülen kan, başparmağı üzerinde
Ne denli yerli yerindeyse,

En büyük zenginliğin
Yaşamın,
Bak nasılda sürekli nefes alabiliyorsun
Nasilda görebiliyorsun önüne gelen herşeyi,
Köşedeki şu güzelim hatunu mesela
Nasılda süzebiliyorsun

Kendi yanlızlığımın köşkünde
Şiir şöminemde yaktığım
eski eşyalar gibidir
Şehrin karmaşası ve tozu alınınca
hıçkıran sokak satıcılarının yüzleri

Hava soğuk
Az önce dindi yağmur
Kuru badem dallarından
Süzülüyor damlalar
Ve odun sobalarının
Hüzünlü dumanı

Kimi zaman esas oğlan
Kimi zaman figüran
Bir bakıyorsun içindesin
Ama yoksun aslında
Bazen yokmuşsun gibi
Ama tam ortasında