Şairlere Dur Deyin Şiiri - Volkan Gülbitti

Artık bu şairlere bi dur demeli.
Alın ellerinden kalemi ,
dökün mürekkebini yere.
Yazmasınlar süslü hayalleri.

Aşkı her defasında
bahar gibi anlatmasınlar.
Biri söylesin onlara,
baharın da alerjisi,
çiçeklerin boğaza düğümlenen polenleri var.

Bir kalp çizip ortasına
iki harf koymak kolay.
Zor olan,
o harfler silindiğinde
geriye kalan yalnızlığı taşımak.

Şairler aşkı,
ince belli bardakta çay gibi sunuyor
dumanı üstünde, sıcacık.
Oysa kimse yazmıyor
çayında soğuduğunu,
demlemeyi bilmeyenin
elinde mahvolduğunu.

Kavuşmayı destan,
ayrılığı olgunlaşmak saymasınlar.

Birini düşünmenin
gece göğsüne çöken ağırlığını anlatsınlar.
Karşılık görmeyince
insanın kendi değerini sorgulamasını,
aynaya bakıp
bende ne eksik diye
kendini parça parça etmesini yazsınlar.

Neden kimse
aşkın insanı sildiğini yazmıyor?
Koca dünyayı
tek bir seni seviyorum yazısına sığdırdığımızı,
sevilmeyince dünyaya kahrettiğimizi yazmıyor.

Şairler,
ellerinde mürekkeple dolaşıp
acıya sim sürmesin.
Yarayı kapatıp,
kanı saklamasın.

Aşk,
kendine yabancılaşmak değil mi.
Ben böyle biri miydim diye
kendi gölgene bile sormak.
Hani derler ya,
Onu görünce kalbim hızlandı.
Kim yazacak
o hızın bir gün çarpıntıya dönüştüğünü.
Ellerinin titrediğini,
midenin düğümlendiğini,
Doktorun bile derman vermediğini.

Artık bu şairlere bir dur demeli.
Sevmeyi
kahramanlık gibi anlatmasınlar.

Aşk,
insanın kendi sınırlarını
kendi eliyle yıkması değil mi.
Bir tebessüm için saatlerce beklemek,
Onun için onurunu eğmek,
kendi gerçeğini inkâr etmek degil mi.

Aşkın,
insanı uykusuz bırakan tarafı yazılsın.
Sabahın ilk ışığında
yastıkta kurumuş gözyaşlarını,
umutsuz bakışlarını yazsınlar.

Aşkı gökyüzüne benzetiyorlar.
Kimse demiyor ki
fırtınası var,
şimşeği var,
bazen tam ortasına düşüyorsun hâlbuki

Şairler,
aşkı anlatırken
hep iki kişilik konuşuyor.
Halbuki acı
tek kişilik değil mi.

Artık bu şairlere bir dur demeli.
Aşkı masum bir çocuk yapmasınlar.
Büyüdüğünde
ne kadar zalimleştiğini de yazsınlar.

Aşk
birini sevmekten çok,
olduğu gibi kabullenmek değil mi.
İnsanın kendine sorduğu
en ağır soru
"Demek ki yetmedim" değil mi.

İşte bunu yazsınlar.
Gülleri değil,
dikenin avuçta bıraktığı izleri.
Kalp çarpıntısını değil,
kalbin yoruluşunu.
en çok da

Aşk,
her zaman iki kişinin hikâyesi değil,
birinin fazla,
diğerinin eksik
dengesiz bir terazi olduğunu yazsınlar.

Şairlerin ayağına pranga
ellerine kelepçe vurun.
Dağıtmasınlar süslü yalanları,
Acıtmasınlar tertemiz duyguları.

Artık bu şairlere bir dur demenin
zamanı gelmedi mi?

Volkan Gülbitti