Şairler Ölmese Şiiri - Gülcan Arıkan

Bir fincan kahvenin hatrına
Bir çift selamın güzelliğine sevdik biz de
Sevdik yaşamayı ve önce insan olmayı elbette
Onca şiir,onca söz,
hepsi heybemizde...
Hep yetişme telaşı bir yerlere
Hep kendimizi anlatma hali birilerine
Herşey ne kadar insana ait
Yorgun olmak da,
Umutsuz olmak da,
hepsi ne kadar insanca...
Bu dünyadan geçiyoruz hepimiz
Bir avuç hatıra kalıyor ardımızda...

Bir fincan kahvenin hatrına
Bir çift selamın güzelliğine
Martıların kanat sesine
Mümkün olsa da keşke
İyilik güzellik mevsiminden kimse eksilmese
Yıllarca, asırlarca söyleseler,yazsalar
Bu kentin şarkılarını öksüz
Bu kenti yetim bırakmasalar keşke...
Hep iyiler mi eksilir hayattan
Mümkün olsaydı asırlarca yaşamak bu yerde
Mümkün değilse bile
Biraz da kötüler gitsin önce
Mazlumun hakkını yiyenler
Rahat koltuklarında bir imzasıyla
insanları yoksulluklara,
savaşlara sürükleyen takım elbiseliler,
Mızıka çalan çocukları sokaklarda vuranlar
Artık önden kötüler gitse de
Hep iyilik mevsiminden eksilmese...
İlla ki sıra birgün gelecek hepimize
Şairler kalsa diyorum,
En azından şairler hiç ölmese...