Şairler en çok geceleri ölür

Şairler En Çok Geceleri Ölür
Ter kokulu ihtiyar bir yolcudur şimdi şiirlerim,
Elleri kalemin nasırlı kabuğunu koklar.
Saçlarında bir ayrılığın yol yorgunluğu,
sessiz acıların hikâyesini anlatır bakışları...

Şiirler en çok geceleri yazılır,
Körpe sırların rahminde dirilir.
Her şiir binlerce acıya gebedir,
Ve en çok acıları doğurur şiirler;
Gecelerin vakitsiz neşter sancısıyla...
Soğuk kucakların gamsız kundağında,
Şiirler en çok kimsesiz beşiklerde ağlar.

Kalemin mürekkebinden emzirilir,
Gayrimeşru sokaklara bırakılır.
Meskûn olmayan hayallerle boğuşur,
En çılgın kavgasını yaşar satırlarla.
Üzeri çizilir çoğu cümlelerin,
Çoğunun yerine yeni harfler atanır;

Kimisi cani bakışlarla diri diri toprağa gömülür.
Bu yüzdendir; şairler en çok geceleri ölür.
Gönlü yıkık sayfaların enkazına terk edilir,
Gecelerin kaldırım taşlarına serilir.
Hiç kimse duymaz şiirlerin ağlama sesini;
Şairler en çok geceleri vedalaşır

Geceler en çok soğuk şiirleri taşır.
Gayrimeçhul sevdalara kurban giderler
En çok geceleri kaybolur cinayet izleri.
Sessiz bir gölge gibi çekilir gecelerden,
Sadece karanlığın siyah köşelerinde görülür;
Bu yüzdendir şairler en çok geceleri ölür.