Şairin Duası Şiiri - Mustafa Alp

şairin duası, satır aralarında gizlidir,
kimse âmin demez,
ama bazı kalpler sessizce kabul eder.
her kelime bir yakarıştır aslında
dudaktan değil,
yaradan dökülür.

şiir, süslü bir cümle değildir,
bir gecenin ortasında
insanın kendine bile itiraf edemediği
o en çıplak korkudur.
lalem, secdeye varmış bir omuz gibidir,
kâğıt, sabrı öğrenmiş bir alın.

anlayana şifadır şiir
çünkü o, kendi acısını başkasının sesiyle tanır.
bir dizeye denk gelir,
bu benim der
ve ilk kez yalnız olmadığını hisseder.
içinde büyüyen sancı,
bir kelimeyle yer değiştirir
ve hafifler.

ama anlamayana yaradır
çünkü şiir,
kapanmamış yaralara dokunur.
bakmayı bilmeyenin gözüne batar,
duymayı reddedenin kalbini acıtır.
şairin susarak söylediği
her şey,
anlamayana bir sitem gibi saplanır.

şiir
bir mezar taşına yazılmamış isimdir bazen,
bir vedanın söylenememiş cümlesi.
bir çocuğun,
büyüyemeden kaybettiği masumiyetidir.
bir annenin duası,
bir babanın yutkunarak sustuğu akşamdır.

şair, kelimelerle kan kaybeder,
ama kimse yarayı görmez.
yazıyor işte derler,
bilmezler ki her mısra
bir ömrün içinden koparılır.
her şiir,
biraz daha eksilmek demektir.

ve yine de yazar şair
çünkü yazmazsa
içinde birikenler taşar,
yazmazsa kendini inkar eder.
şiir, onun hem ilacı
hem de kaderidir.

anlayana şifa olur bu yüzden
çünkü şiir,
kalpten kalbe açılan gizli bir kapıdır.
anlamayana yara olur
çünkü şiir,
yüzleşmek istemeyene aynadır.
şairin duası yüksekle okunmaz,
alkış beklemez,
cevap aramaz.
o dua,
bir gün bir yabancının kalbinde
sessizce kabul olursa
şair için yeterdir.

ve belki de bu yüzden
şiir,
herkese iyi gelmez
çünkü herkes
iyileşmeyi istemez...

Mustafa Alp
01/04/2024 04.00