Adam bir hışımla arkasını döndü,
nefret saçan gözlerini, acılara bulanmış duvara doğru dikti
Öc alırcasına bağırdı
Çığlıklarıyla tokatlıyordu duvarı
Bir an duraksadı ve diğer duvara döndü
Bir vaveyla koptu, canı olsaydı çıkardı oracıkta duvarın
Nefretini kusuyordu adam, yıllarını...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta