Bir öksüz hayal gibi kaybettin gökyüzünü
ve rüzgârları sesin bir çığ gibi kopardı
sırdaşın baharlarla vurduğun canevimiz
ceylân bakışlarını ve yıldızları sardı,
bir öksüz hayal gibi kaybettin gökyüzünü.
Yalnız senden sordular ürperen sabahları
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




köksal sana kesinlikle katılıyorum....ve kardeşime diyorumki..bende utandım..şimdi...köksal bana söylemese belkide bu şiiri asla okuyamayacaktım...nedense...buradada..bildiğimiz hayat kanunları geçerli..oysa burda olsun farklı olmalıydı....
saygılarımla
Güzel çalışma..kutlarım.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta