Puslu duvaklar örtüsünden tomurcuklu cicege yarip giden
Varligin önemle ihtiyac duydugu huzur icinde tenefüse havaya ve hevese
Öyle bir yerdir insani kendine götürüp ceken esenler yaganlar
Cagla caglayan her ne varsa günese suya topraga
Bir cicegin sana ve dünyaya baktigi kadar bile olmaksizin sarfiyat ile
Duyup görmedigine
Bilip bilmedigine
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta